woensdag 16 augustus 2017

Mijn (bijna) perfecte rugzak: Cumberland backpack

Jullie verstaan ongetwijfeld dat ik sinds de start van k-bas extra voelsprietjes kweekte. Kom ik toffe tassenpatronen tegen, dan krijgen die een speciaal plaatsje in mijn geheugen (en als ik eraan denk ook op onze Pinterest-pagina).
Met de Cumberland backpack van Sew Sweetness was het niet anders. Wat me echt aanspreekt bij dit patroon is de professionele look en de afwerkingsgraad. Ik zag direct een massa mogelijke combinaties en afwerkingsvariaties. Het duurde dan nog wel bijna een half jaar eer ik eindelijk aan dat gedeelte van mijn to-do-lijst kwam. Oeps. 
Maar dan, dikke liefde! Ik maakte de rugzak uit petrolkleurige tassenstof  en combineerde met kastanjebruine waxed cotton voor het bodemdeel. Water- en vuilafstotend, ideaal! Ik koos bewust voor een heel neutrale combinatie want de rugzak, hoewel die in feite ontworpen werd als schooltas, maakte ik meer als allround model. Kinderen gaan logeren? Wij gaan op daguitstap? Kan allemaal!
De rugzak heeft een voorzakje met draaislot (of magneetsluiting) waarin iets klein kan. Dat zakje is, voor volwassen handen, meer voor de sier dan echt functioneel want de opening is vrij smal. Ik liet de voeringstof een klein beetje piepen. Tof effect vind ik dat. 
Dan is er nog een voorzak met rits met dubbele trekkers, die nog enkele binnenzakjes heeft. Die dubbele trekkers zijn geen vereisten, maar oh zo handig voor dit soort tas. Het patroon schrijft voor het ritszakje binnenin eigenlijk gaasstof voor, maar bij gebrek daaraan gebruikte ik opnieuw waxed cotton. De opgestikte binnenzakjes zijn handig voor GSM en klein gerief allerhande.
Het achterpand stikte ik helemaal door met een driehoekpatroon. Subtiele verwijzingen, I like. In plaats van één laag style vil tegen het achterpand knipte ik nog een extra laag, weliswaar zonder de naadwaarde en stikte deze mee door (en zo ook meteen vast aan het geheel). De ophanglus werd er eentje in waxed cotton, de tassenband heeft een bruine jeanslook en werkte ik onderaan af met riemklemmen
Tot slot plakte ik met textiellijm nog een k-bas 'merkteken' in Releda vooraan op de rugzak. Net echt.
Het grootste compartiment heeft behoorlijk wat ruimte. Een A4 kaft past er in de hoogte net in, een grotere laptop dan weer niet. Door de nepen in het voorpand - het enige waarvan ik denk, dat had toch net iets 'ronder' gemogen - heb je best veel diepte en tegelijk een interessanter ritspand dan een gewone rechthoek.
Het patroon steekt perfect in elkaar, en loodst je zo door elke stap. De grootste tijdsvreters waren:

Het draaislot bevestigen. Eigenlijk stelt dat niet zo veel voor, maar je moet aan de slag met een scherp mesje, en een kleine portie geduld, en voor dit specifiek slot kan wat manskracht of een tang ook van pas komen. Ik gebruikte een zwart kunststof draaislot, dat vond ik het beste bij de sportieve look passen die ik voor ogen had.
    Tips specifiek voor dit slot: 
    • Dun de lagen uit want het slot klikt op elkaar en is niet geschikt voor dikke lagen (de style vil die daar komt knip je zowiezo weg, en extra versteviging zou ik enkel doen als je werkt met gewone katoen.
    • Gebruik een scherp mesje om de stof ter hoogte van de opening weg te snijden. Ik sneed zelfs alle stof weg tot aan de plaats waar de uitsteeksels in de achterkant klikken.
    • Gebruik textiellijm voor een tijdelijke bevestiging van het slot voor je er de achterkant op klikt (en dat 'klikken' klinkt iets eenvoudiger dan het in werkelijkheid is, na een tijdlang vruchteloos duwen, zocht ik mijn toevlucht tot een tang. Had ik beter meteen gedaan. Ik geef het maar mee) zodat het niet meer gaat verschuiven.
    • Gebruik je rafelende stof, dan kan ik zeker rafelstop aanraden voor de weggeknipte randjes
    • Ben je niet zo avontuurlijk? Dan kan je ook kiezen voor een magneetsluiting ;)
Het aan elkaar stikken van de binnen- en buitentas. Je kan kiezen om binnen- en buitentas afzonderlijk aan elkaar te stikken te maken en dan via een gat in de binnentas te keren, of je kan binnen- en buitentas aan elkaar stikken met slechte kanten op elkaar en dan met biais afwerken. Ik las in de handleiding dat de ontwerpster de laatste optie aanraadt, omdat de biaisafwerking een soort van 'skelet' geeft aan de rugzak en zo bijdraagt aan de stevigheid. Meer dan 'skelet' - mijn lugubere kant kwam even bovendrijven - had ik niet nodig om mij te overhalen de biaisafwerking toch maar een kans te geven. 
Nu moet ik de naaisters onder jullie niet uitleggen dat dat geen sinecure is. Ik bedoel, biais stikken rond (in het beste geval) twee lagen canvas en twee lagen style-vil, daar krijg ik alvast geen schoonheidsprijs voor. Ik koos na wat passen en meten met verschillende breedtes van biais over alle 'te vangen' laagjes uiteindelijk toch voor de extra brede nepleren versie. Uiteraard is zelfmaak biais even goed, maar soms wint gemak van perfectie.

Niet geweldig mooi gestikt dus, die biais, maar alles zit netjes binnenin verstopt, en dan ook nog eens met de lelijke kant tegen de voering, dus who cares? Hij staat er wel, mijn tas, en stevig ook! Ik had geen opvulling nodig om deze foto's te trekken.

Om een deftig beeld te krijgen van de grootte van de rugzak (in de grootste versie, want er is ook een kleutermaat beschikbaar) maakte ik dankbaar gebruik van modellen in 2 formaten.

Op deze foto's draagt Jolien (8 jaar) de zak op haar rug.
Hieronder wordt de rugzak geshowd door mijn volwassen nichtje.
Wil je deze als schooltas maken, dan vind ik hem ideaal voor een lagere school kind. Maar hij draagt ook erg prettig voor een volwassene dus wat mij betreft is die Cumberland zeker een all-round rugzakpatroon. 

Verliefd? Ik? Niet zo'n klein beetje! Ik kan er naar blijven kijken ;)

maandag 7 augustus 2017

Tablethoes in kunstleer feat. Manelprints

Voor de zomervakantie maakte ik nog snel een tablethoes naar een gekend recept (Meneer-de-directeur uit Zo Geknipt!2) -  even tussendoor, ik hou niet zo van grootspraak, en ik ben ook echt geen snelle naaister, dus als ik zeg snel, dan bedoel ik ook snel. Een pak sneller in alle geval dan dat het geblogd geraakte. Meneer de directeur uit kurkleer regeert tegenwoordig samen met mevrouw de directrice uit kunstleer.
Het nieuwe metallic kunstleer was net geleverd, en lag wat naar mij te lonken. Ik 'moest' er nog mee aan de slag alvorens er even tussenuit te knijpen. Pas op, ik doe dat niet voor mij é, maar als testcase voor de k-bas klant #geendank ;).
Ik koos voor een combinatie van donkerblauw en koperen kunstleer, en stikte de twee sierlijnen met twee kleuren garen die allebei dicht aanleunen bij koper. Het verschil is klein en op foto amper zichtbaar, maar het geeft een leuke schakering.
Het koper paste bovendien wonderwel bij de prachtige signatuurstof die Olu van Manelprints voor K-Bas ontwierp. Manelprints staat voor SLOw design (social - low impact - original) en is met haar focus op duurzaamheid een evidente keuze toen we nadachten over een herkenbare k-bas stof die we kunnen gebruiken voor voorbeeldtassen, DIY-kits en andere wilde plannen. Die plannen die zijn er nog, maar ze staan even niet zo op de voorgrond.
Olu kweet zich uitstekend van haar taak, zeg nu zelf. Ze ging aan de slag met lijnen en driehoeken en kwam zo tot een aantal geweldige grafische prints waar we er enkele van weerhielden. Testen met verschillende soorten stoffen bracht ons tot een digitale print op een keperkatoen en een satijnkatoen (die komt later ook nog wel eens aan bod).
De stylus pen zocht ook nog een plekje, en daarvoor voorzag ik een reepje (glitter-)elastiek in de zijnaad. Handig toch?
Uit de vorige keer leerde ik dat het flapje met velcro gerust iets hoger mocht zijn en dus voegde in 0,5 cm toe aan de hoogte. In plaats van een sluiting met velcro plakte ik deze keer een paar dunne, sterke magneten tussen voering en buitenstof. Zo sluit de hoes 'onzichtbaar'. Een perfecte oplossing vind ik dit nog niet, want 2 lagen stevig kunstleer verminderen de aantrekkingskracht aanzienlijk. Ja het blijft dicht, maar je hebt duidelijk geen superkrachten nodig om aan je tablet te kunnen.
Maar ben ik blij met deze tablethoes? Wees maar zeker! Werken-in-k-bas-stijl noemen ze dat ;).





zondag 23 juli 2017

Bloesje in see you at six

Negen maanden, een hele zwangerschap dus, zo lang heeft deze UFO geknipt en al in mijn kast gelegen. Over uitstel gesproken. En waarom? Geen idee, gewoon, omdat het kan zeker.
Nochtans is haar voorgangster één van mijn meest gedragen kledingstukken. Ik heb helemaal fan van de zachtheid en de kreukel die double gauze wel mag hebben. Bye bye zorgvuldig strijkwerk. 
Voor het tweede exemplaar greep ik - eindelijk- naar mijn gekoesterd lapje viscose van See you at six. Kan iemand mij vertellen waarom ik daar niet een pak meer van kocht toen het nog kon? Zó zalig, die kwaliteit, weinig kreukel, soepele val. Maar ja, in een poging niet te hard met de kudde mee te huppelen heb ik een nieuw stofkoopbeleid. Als ik een nieuw stofje zie passeren, dan probeer ik mezelf eerst te overtuigen dat ik het niet nodig heb. En pas als ik na een aantal weken nog steeds droom van een stofje ga ik over tot aankoop*. Helaas ben je soms dan ook rijkelijk te laat.
Anyway, het bloesje kwam er dus, en dat is wat telt. Het patroon recycleerde ik van de vorige versie: een stolpplooitje achteraan, omgeplooide mouwbiezen, een borstzakje en een afgeronde zoom, meer heeft het niet om het lijf.
Zo simpel, en nu al zo geliefd. 
Ik haalde mijn beste modellenmoves boven - die uiteraard helemaal niks voorstellen. Ieder zijn ding. Maar de omgeving** maakt veel goed, toch?


* Dat is toch de theorie. In de praktijk durft het weleens anders uit te pakken. Als in: hebben, nu. Maar dat is enkel wanneer ik een rotdag of net een topdag achter de rug heb, mijn hormonen opspelen, ik op streng dieet sta of een pre- of post menstruele week achter de kiezen heb. 
** Foto's genomen in de Inslag in Brasschaat, de bloemenwei dook plots op uit het niets. Heerlijke ontdekking!

dinsdag 18 juli 2017

Sweet summersuit met vissen

Na 2 weken zomervakantie in La Douce France, waarin jullie het moesten doen met een zeldzame instagram-post - sorry, de lokroep van de ligzetel, het eten en de wijn was iets te luidruchtig om te negeren - zijn we terug in eigen land.  We genieten nog volop na, met foto's in overvloed.
Van Janne's last minute zomeraanwinst - klaar op 2u voor inpakdeadline, en zelfs nog met de hand ingenomen ter plekke - nam ik foto's aan de Chassezac, een zijrivier van de Ardèche. Bij vissen hoort water, nietwaar. Terwijl Janne de echte vissen met steentjes te lijf ging - laat ons eerlijk zijn, van ketsen kwam weinig in huis - stond ik klaar met de camera. 
De kenner werpt één blik op de rug en weet meteen dat ik hier aan de slag ging met het gratis Sweet Summersuit-patroontje van Madam Toertjes voor Soft Cactus. Die rug, <3.
Ik maakte er wel een kleedje van, en geen 'suit', noch badpak. Voor het laatste leent het stofje zich niet, en voor het eerste vind ik mijn kinderen, los van het zwembadgebeuren, precies net iets te oud. Maar niet getreurd, de pijpjes weglaten en er een kleedje van maken - ideetje dat ik voorbij zag komen op één van de vele facebookgroepen - is echt a piece of cake.
Het stofje is een french terry van Eva Mouton voor About Blue Fabrics. Heerlijk stofje! Ik had een beetje schrik dat de french terry wat 'dik' zou uitvallen voor de hete Franse temperaturen maar er is genoeg bloot om mogelijke oververhitting te voorkomen. De boordstof kocht ik ooit, zonder direct plan voor ogen. Maar kijk nu naar die perfecte match, soms moet het gewoon zo zijn.
Niet dat ik niet gevloekt heb. Boordstof en ik, wij zijn niet altijd dikke vriendjes. Eerlijk, wij zijn vaak helemaal geen vriendjes als die ergens biaisgewijs aan bevestigd moet worden. Dat heb ik uiteraard aan mezelf te danken, want in het patroon staat duidelijk dat rekbare biais of dunne tricot te verkiezen is. Maar ja, dat had ik niet in zo'n schoon kleurtje dus wat doet een mens dan...
De afwerking is dus ondermaats, maar who cares, het ging van lijf naar was en van was naar lijf en zo nog een paar keer. En dan weet een moeder dat het goed is.





dinsdag 27 juni 2017

Hoogzomerset

Al een tijdje test ik met veel plezier de kersverse hersenspinsels van Mind the Whale. Toegegeven, de testfase haal ik zelden, op het nalezen van handleidingen na dan, maar kom, aan mijn intenties zal het niet liggen. Als daar dan ook nog de hersenkronkels van Madame Khadetjes tussen komen fietsen dan kan daar niet anders dan een toppatroontje met miljoenen opties en ingenieuze assemblagemethoden uit voortspruiten. 
Et voilà, mijn verwachtingen werden helemaal ingelost met 'Skip the rope'. Ok, miljoenen opties zijn een klein tikkeltje overdreven, maar het zijn er toch véél. Als eerste versie koos ik er eentje met zakken vooraan en een biaisafwerking. Zo'n sportief model past wel bij mijn oudste.
Omdat ik quasi alle extra opties schrapte zat deze short vrij snel in elkaar, zelfs met gulp. En perfect op maat ook!
Een  nieuwe short, dat vroeg om een bijpassend topje. En het liefst een snél exemplaar :) 
Mijn eerste smockprobeersels dateren alweer van lang geleden en sindsdien vergat ik de techniek een beetje. Maar met de hoogzomerdagen van vorige week kwam het weer allemaal terug :)
Ik nam een lapje stof van 110cm breed, werkte bovenaan af met elastische biais en smockte dan een rij of 5 over de ganse breedte. Bij het ochtendgloren wikkelde ik de lap rond Jolien haar bovenlijf en bleek dat als bij wonder de perfecte afmeting (voor de geïnteresseerden, Jolien haar borstomtrek is ongeveer 64cm). Ik stikte een zijnaad, rolzoomde het topje op 5 minuten en nam dan een (gedubbeld) stuk biais voor de lintjes.Vooraan naaide ik deze gewoon aan de rand vast, maar achteraan wilde ik iets speciaal.
Om de lintjes te bevestigen gebruikte ik een zeilring met diameter van 14mm (het helpt als je dat en masse in huis hebt liggen ;)). Lintjes erdoor, strik erin en klaar. Om de lintjes wat in vorm te houden bij de kruising stikte ik de lintjes daar schuin aan elkaar.
That's it. Simpel maar toch een leuk detail.
Foto's namen we in de plaatselijke bib (duh ;)).
Omdat ik deze outfit zelf echt geslaagd vind, en Jolien ook in de mood was voor het betere modellenwerk namen we ook nog wat foto's onderweg.

Zonnige zuiden, here we come!

Short: Skip the Rope - Mind the Whale (patroon), Bellelien (stof)
Top: Zelfgetekend, stof Bellelien

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...